news of my old world.

ahum. well, i'll try blogging from work now. just now.

i manage to squeeze a little petiks time at work and read my past journals. most of the blogs/rants/raves are from my years in college- way back 2 years ago.

medyo naculture shock lang ako sa mga nabasa ko. na gaing mismo sa utak ko. weird diba? anyways, i was reading the part of i think im on my freshmen year. I thought all this time my freshman year was the bomb. i always remember it as full of fun and childish candor. i wasnt expecting the 'bombs' i read. akala ko all fun ako nun. the people are great, the setting, the idea everything. pero di pala. maraming ka-shit-an din pala nangyari. and most of the people i've known in frehsman year dont even talk to me. they're not even my facebook friends. ahaha!

sophomore year?! dont even get me started. i think my mind totally blacked out during sophomore year. i dont even remember my most enjoyable time, much more the shittiest.

junior year was anything but. its like the scar of my whole college life. the subjects are the hardest. the people are insane! but it turned out the start of a new beginning.

senior year. i'll discuss that in a different era.

all in all, i cant evenr ecognise myself in college. i wanted to say na sobrang nagmature na ko. pero parang hindi pa rin. i think the only thing that change in my life big time are prioritise. my prios are way off now. now my prios are:

paying for the house
investing on a lot
pimping the car
saving for my future
my sis' college tuitions
and other work related stuff (which will bore you out)

i can't even see my friends on a weekend. my life is so grown up.
buti na lang nagkaron ng reunion. thanks sa fb. reunion part 1 and 2! na nasundan pa ng maraming inuman session. the reunion mad eme think na, namimiss ko pala ang mga taong to. mga kaklase ko sila since kinder days pa!

isa pang realisation. napakababaw ko pala nun. feeling ko ang galing galing ko. feeling ko ang lalim kong mag isip. shallow pala ako nun. narelaise ko rin na TH ako nun, papa-impress ako sa mga prof kong ang tataas ng lipad sa literary and philo world. di ako bagay sa mundo nila. wala akong alam.
hanggang nagyon nga di ko pa rin maxado gets yung concept ni nietsczhe eh. tama ba spelling?

ngayon ko lang talaga naisip na ang hirap pala, pag hawak mo na ang buhay mo. kapag napigtas na ang tali mo sa magulang mo at ikaw na ang humihila ng direksyon ng pelikula mo. at dahil rin sigurong wala akong pwedeng sisihin sa mga desisyon ko, kundi ako.

sana kahit 1 araw lang magin 10 years old ako ulit. o kaya sanggol. para mas appreciate ko kung ano at sino ako noon.

will blog again.

well hello there! naadik ako sa facebook at sira ang pc ko kaya hindi ako nakakapag-blog. well i will blog siguro next next week na!

WOOOHOOOO!!!

kaya parang walang kagana gana ako mag blog ay dahil depress depressan ako nung nakaraang buwan. kasi akala ko ung ipod ko sira na. perrooo...

woohoo me!

okay... nagawa ko rin ang ipod ko! isang malaking yehey sakin. grabe!! worried na ko eh, buti na lang naisip ko yun.

2 weeks na kasing hindi madetect ng pc ung ipod. dahil sa kagagawan ko rin. may binura akong apple application sa hard drive kasi kailangan kong magdefrag, eh kulang ung space. binura ko sya. since then... wala na.

naiiyak na nga ako eh, kasi wala pang 1 year ung ipod ko... masisira na. akala ko rin nilamon na ng trojan ang ipod ko, dahil nga napuno ng trojan tong pc dahil sa kapatid kong bunso, na hindi marunong magscan at pasak lang ng pasak ng mga flashdrive.

anyways... medyo nakakatakot sa aking work nagyon. i wont go into details na lang. isang malaking SHET! pero ok lang. i understand. recession eh. kaya nga gabi gabi nagdarasal akong sana matapos na ang recession at sa kung tutuloy ito, sana hindi ako mawalan ng trabaho.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ok. ano pa. aaahhhh. these past weeks lagi kaming lumalabas nina twacey at yekki. so far... masaya naman sya. ang plano, every other week lumabas. at bago pa ako masumbatan lalo ng mga taong ito i-a-upload ko na ang mga pix.

```````````````````````````````````

nga pala HAPPY MOTHER'S DAY sa ating mga ina!!! namili nga kami ng peryborit cake ni mommy kasi nga mother's day. yun ung cake na ginawa ng Mansion bakery dito sa gapo ung black forest nila. mamaya na lang ung pix inaayos ko pa kasi. sarap ng kanin ng aking ina. ung lang kasi ang kinakain nian cake.

definitely a nightmare.

funny story.

ni hindi ko man lang iniisip ang taong ito nung patulog na ko or ever! promise!! and yet maxadong madrama ang panaginip ko sa kanya. mga tipong maalaala mo kaya na parang romeo and juliet. nakakatawa. pag gising ko nga kanina, tawa ako ng tawa. ahahaha.

ito na yung pinakagist ng story ayoko ng i-elaborate kasi, baka mabisto nio kung sino sya. di ko kakayanin ang panunukso if ever.

YOU GUYS know him. pwera yung mga college dabarkads ko...

eto:

setting: secret, madalas tayo dun. basta gabi sya, tapos pauwi na ko. and he showed up.

characters: ako, my dad, at sya, itago na lang natin sa pangalang SCAR

parang eto na nga, pinupursue na nia ang lola mo, tapos syempre ang lola mo winner ang feeling, so ito na, uuwi daw ako ng gapo, then sinundo ako! aba ihahatid daw ako sa bahay, para makilala ang familia du juor. (natatawa talaga ako habang tinataype ko to) yun na, and then nakita sya ni dad. hindi sya type. so ako, mega tanggol naman sa lolo mo! aba, ang ginawa ni Ama, ay kinausap, niligaw sa gapo at ayun, di ko na nakita. aba, mega crayola naman daw ako!!! grabe! as in! di ko kinaya. nag away pa raw kami ni ama, na mega sinagot sagot ko raw ang everything. ayun, pagbalik ko ng manila nagsolo na raw ako, pero di na raw ako kinausap or pinuntahan pa ni Scar... iyak daw ako ng iyak... grabe.

yan ang gist.

medyo barubal yung storia pero pag inelaborate ko kasi mahuhulaan nio talaga! at nakakahiya. naloka nga ako pag gising ko, ni hindi ko sya iniisip, di ko na sya naaalala pero MAY GAWD!!! ANG HEIGHT NG EMOSYON!!!

nakakatawa talaga.

cue music: tut-tururururut tut tut tut turururut

impulses and emotions

im thinking of something witty to write hear or something to talk about... but i got zilch.

my mind is on a constant roll of the emails i've answered, and my brain cells are fried to a pulp from over exposure to computer and tv radiation. i've managed to rescue my hearing as i quit plugging my ears with my ipod. last week and this week is a stressful week. and im so stressed already so im not gonna blog about it.

and guess what i received when i turned on my cp:

"honey, how's your day??"

i know your being sweet and all and you just wanted to know how my day went and your worried.

but honey, when my day is one ginormous CRAP i cannot appreciate any kindness or sweetness or rainbows and butterflies sent to me. no matter how sweet and cuddly or whatever words needed to describe that loving way is, i cannot take it.

so sorry. really i mean it. im sorry for always acting so crappy. im sorry if i cant appreciate the little things. im sorry if i cant give enough time for us. im sorry if im not posting our pictures or still claiming im single in facebook and friendster.